Als ondernemer of leider van een organisatie die duurzaam wil groeien zul je je visie moeten belichamen. Iets willen of verlangen is niet hetzelfde als het realiseren, en een inspirerende visie betekent niet per definitie dat je organisatie meebeweegt. Degene met visie loopt per definitie vooruit op wat er nu is, alsof hij of zij een blik in de toekomst heeft kunnen werpen. Dat is een kwaliteit. Maar om een visie te vertalen naar de praktijk is een ander talent nodig, het talent om de huidige organisatie zo mee te nemen dat de verandering volgt. Want de meeste mensen zien het niet of zien vooral de risico’s. In mijn rol als begeleider van veranderingen ben ik gewend om de brug te slaan tussen directie en uitvoering, tussen toekomstvisie en risico’s, geloof in mogelijkheden en emoties uit het verleden. Dit vraagt om de kwaliteit om te verbinden met meerdere zienswijzes en dit vraagt om empatisch vermogen om te voelen wat er nodig is om het proces van verandering soepel te laten verlopen.

Wat we in de huidige maatschappij zien in veel organisaties is: uitputting, burn-out en bore-out, verlies van betrokkenheid, weerstand tegen nog meer verandering, angst om je baan te verliezen of gouden kooi te verlaten. Dat is niet de energie die jij wilt in je team, in je organisatie.

• Ongeveer 20 % van de Nederlandse werknemers ervaart burn-outklachten (RIVM/NEA).

• Internationaal onderzoek van Gallup laat zien dat slechts 12–16 % van de Nederlandse werknemers als betrokken kan worden beschouwd.

De urgentie om te veranderen is groot en dat geeft druk. Waar voorheen soms pijn gecreeerd moest worden om verandering in gang te zetten is er nu vooral de druk die van buitenaf komt: de druk op de leefbaarheid op aarde, op de gezondheid, op medemenselijkheid, op prestatie, de angst overbodig te worden of niet meer mee te kunnen. We zien een groep die opstaat en zegt: tot hier en niet verder, een groep die doorholt en daar deels ook status en identiteit aan ontleent en een groep die uitvalt.

Of je het nu vanuit de cijfers bekijkt, vanuit medemenselijkheid of vanuit een holistische blik. Volgens mij is er maar een conclusie te trekken: er is meer balans nodig. Dat geldt zowel persoonlijk als in organisaties. Er zijn nog nooit zoveel coaches geweest als nu, retraites zijn populairder dan ooit, en oude beroepen als healers, natuurgenzezers, sjamanen, heksen vinden hun weg terug in de maatschappij. En zelfs in het bedrijfsleven zien we deze tendens terug. Het verlangen naar balans, gezondheid, welzijn, betekenisgeving, en verbinding is groot en de kosten van het ziekteverzuim legitimeren de inzet van gezondheidsprogramma’s en mental en emotionele ondersteuning. We zien (eindelijk) een normalisering van de inzet op mentale, fysieke en emotionele en zelfs spirituele (betekenisgeving) instrumenten om mensen betrokken te houden. Nog even en het overvloeddenken laat ons zien dat dit geen risicomanagement hoeft te zijn, maar een groei en ontwikkelingsinvestering.

In de Businessversie van Project Paradijs (in de maak) neem ik leiders en ondernemers mee op het pad van bewustzijnsontwikkeling.

wil je op de hoogte blijven?