Luisteren naar de stille stem, naar dat wat er nog niet helemaal mocht zijn

Als ik luister naar de stille stem in mij, dan voel ik.
Dan weet ik.

Dan is er niets meer te bewijzen.
Niemand om te overtuigen.

Ik ben.
Dus ik besta.

Gisteren sprak ik een goede vriend. Iemand die mij al meer dan de helft van mijn leven kent.
Hij zei: “Ik volg je op LinkedIn. Je bent lekker bezig. Wie had gedacht dat we jou op Linkedin over planning & control en de PDCA-cyclus zouden horen? Maar… waar ben je nu eigenlijk precies mee bezig? ”

Ik moest lachen.

Hij kent me goed.

Ja, ik werk met planning. Met structuren. Met cycli.
Maar op de manier waarop ze ooit bedoeld waren.

Niet op de lineaire manier.
Niet op de harde manier.
Niet op de manier waarin controle boven gevoel staat.

Ik doe het anders.

Want ik luister naar de cyclus.

Niet alleen naar de PDCA-cyclus.
Maar vooral naar de cyclus van mijn lichaam.
Van seizoenen.
Van generaties.

Naar plannen en dromen

Naar wensen en verwachtingen

Naar de fluistering van de natuur

Wanneer ze zegt….het is tijd

Tijd om als een sneeuwklokje boven de grond te komen

Of als een kleurrijke krokus

Om de lente aan te kondigen

De tijd van zichtbaar nieuw leven

Als de plannen onder de grond gerijpt zijn 

en zich als vanzelf ontvouwen.

Jaren geleden ging ik al met mensen (vaak mannen) in gesprek over mijn intentie om iets met business en spiritualiteit te gaan doen, zonder te weten hoe of wat. Ze zeiden…zeg niet dit…zeg niet dat….gebruik dit…. 

En ik voelde de weerstand, de stille stem in mij die zich roerde. Hoezo? 

Maar ze bekenden ook, ze openden zich, simpelweg omdat ik het deed. Dus ik zette door.

Want als we allemaal verstoppertje spelen….als niemand opstaat, dan gebeurt er ook niks.

Dus ik experimenteerde. Ik zocht de randjes op. Kleurde buiten de lijntjes. Was vaag, maar ik liet ook wat weg, omdat ik stiekem bang was dat ze gelijk hadden. En dat is wat ik veel zie om me heen.

Maar wat als ik de stille stem echt liet horen?

Langzaam maar zeker verandert er iets. En dat is wat me steeds opnieuw verrast. Dat mensen zeggen…wat fijn, dat wil ik ook. Dat er steeds meer gelijkgestemden op mijn pad komen, mensen die passen bij mij, mensen die niet overtuigd hoeven worden, omdat ze diep van binnen weten wat ik ze te bieden heb. Dat ik ze verder kan helpen.

Op een manier die bij hen past zonder zich aan te passen aan kunstmatige structuren. Omdat de natuur vanzelf structureert als we meebewegen op de cycli van de seizoenen, op de levensstroom van de natuur.

Ik ben niet zo goed in hokjes denken, laat mij maar ordenen vanuit dat wat ontstaat. De stroom volgend, bedding gevend.

Ik ben benieuwd: hoe voelt dat voor jou? Wat gebeurt er bij jou als jij luistert naar de stille stem in jou?