Lieve vrouw

Je bent niet je geschiedenis.
Je bent niet je rol.
Niet je patronen.

En je staat ook niet boven je geschiedenis.

Je bent erdoor gevormd.
En tegelijk ben jij degene die haar bewust kan herordenen.

Dat is geen romantisch proces.
Geen spirituele glitterlaag.

Het is evolutionair werk.

Werk dat nodig is omdat het zolang niet is gedaan.
Omdat wijsheid werd vergeten. Of misschien eerlijker: ontkend.

Je lichaam weet het nog.

Wat als je stopt met analyseren?
Wat als je begint met voelen?

Wat als je de wijsheid van je voormoeders niet langer ziet als iets vaags, maar als een bron van intelligentie? Hun talent om te dragen. Te verbinden. Te zien wat onder de oppervlakte leeft.

Wat zou er dan gebeuren met jouw business?
Met jouw leiderschap?

Wat als je je weer laat leiden door je natuur?
Door die stille stem die je ooit hebt leren negeren?

De stem die niet schreeuwt.
Maar weet.

Wat als je jezelf niet meer hoeft te overschreeuwen?
Je gelijk niet meer hoeft te bewijzen?
Omdat je het zelf eindelijk weer gelooft.

Zou ik je dan nog moeten overtuigen?

Of vertrouw je erop dat ik werkelijk luister.
Naar de stille stem in jou.

Aanwezig blijf.
Tot jij zelf weer luistert.

Tot jij het uitroept:
genoeg. basta. fini. klari kaba.

Vrouw.

Het is tijd.

Sta op.
Bevrijd je stem.

Niet door harder te worden.
Maar door echter te worden.

Het is tijd. Echt waar.