Afgelopen week was de eerste bijeenkomst van de Betekenis Sprekersclub. En in aanloop daar naartoe verloor ik mijn stem. Ik werk graag met symboliek en stelde mezelf de vraag….wat in mij mag niet gehoord worden? Het antwoord…de stille stem, de stem die dat vertegenwoordigt wat niet gezegd mag worden, dat wat niet gehoord wil worden. Dat wat mensen gek vinden of vaag noemen of datgene wat niet gezien mag worden.

Vaak spreek ik juist dat uit wat niet gezegd mag worden. Ook als het niet zo handig is om dat te doen. Misschien wel juist dan. Maar hoe vaak heb ik die stille stem in mij onderdrukt? Hoe vaak heb ik het zachter gemaakt? De rauwe emotie onderdrukt die eronder lag? 

Ik was altijd goed geweest in springen waar het spannend was. Zeggen wat gezegd moest worden, en zichtbaar maken wat te lang verborgen was. Maar vanaf het moment dat ik mijn eerste boek schreef wist ik dat dit anders zou zijn. Het voelde kwetsbaar. Want ik wist dat wat ik te bieden had een pioniersveld was in het bedrijfsleven en in het publiek leiderschap. Het voelde of ik mijn ego moest afbreken om mijn ziel te volgen. Want ik voelde dat ik daar moest zijn, daar waar de besluitvorming plaats vindt, daar waar de impact gemaakt wordt. En precies daar moest ik me kwetsbaar opstellen. Niet omdat ik wilde, maar omdat ik voelde dat het nodig was, dat het belangrijk was. 

Ik wist dat me kwetsbaar opstellen als ik daar nog niet klaar voor was, me geen goed zou doen. Dus ik wachtte (on)geduldig tot het tijd was. Tot ik zicht kreeg op waar de echte blokkades zaten. Tot ik wist wat in mij me tegenhield om echt op het podium te klimmen met mijn verhaal. Tot ik de oerwond(en) had getraceerd en geheeld. 

Dus ik gaf mezelf ruimte, omdat ik voelde dat forceren dit keer niet zou werken. Tot ik voelde nu. Maar toen mijn stem ineens wegviel realiseerde ik me dat ik nog ergens aan voorbij ging in mezelf. Door mezelf de vraag te stellen wat dat me te vertellen had kwamen er inzichten. En vervolgens kwamen er de afgelopen weken allerlei mensen op mijn pad die me hielpen om dat laatste stukje stem te bevrijden. En ik realiseerde me weer dat we andere mensen nodig hebben om te verdiepen, te spiegelen, aan te moedigen, vertrouwen te geven en te helpen om tot onze eigen emoties door te dringen. Want we hebben allemaal een ruimte waar de rek in onze comfortzone eruit is. Waar we pas overheen stappen als de pijn of het verlangen groter wordt dan de angst of de weerstand. Dan valt de angst of weerstand ineens weg of wordt het eerst groter zodat we het aan moeten kijken.

Ben ik nu klaar voor het podium? Ik geloof van wel. De weerstand is weg. Sterker nog. Ik ben te boeken via de Betekenis Sprekersclub met nog 29 andere schrijver-sprekers die stuk voor stuk de wereld een beetje mooier willen maken.  Samen voelt het steviger en met de steun van de intiatiefnemers (Ron van Es, Brian de Mello en Igor Verettas) die in ons verhaal geloven en daarvoor podium creeren impactvoller. En eerlijk gezegd ben ik best wel een beetje trots dat ik in deze line-up ben toegevoegd.

Wat gebeurt er als jij naar jouw stille stem luistert?

Wie is er voor jou die die stille stem in jou hoort, spiegelt, ruimte geeft?

Wie vraag jij om hulp als die ruimte niet vanzelfsprekend ontstaat?

En wat zou er dan mogelijk kunnen worden?