De stem van Annetje Gerritje

Samengesteld met brokken historie. Komt het in de buurt van de waarheid? Mijn maag draait om als ik het teruglees. Als het niet haar verhaal is, dan zeker van een andere vrouw. Het zijn dit soort verhalen die verborgen zijn gebleven, maar die doorleven in ons lichaam. Die geraakt worden als er iets gebeurt in ons leven dat de historie terugbrengt die is opgeslagen in ons systeem. Dat is waarom ik het deel. Het is geen claim van waarheid, maar een verhaal dat in velen leeft, zoals het voor veel verhalen geldt. En met deze stem werd bevestigd wat ik al voelde, mijn voormoeders willen gehoord worden….Wat niet verteld is is niet minder waar dan wat de historie laat zien.

Het verzwegene, het niet vertelde verhaal hoort ook bij de geschiedenis en ik heb het vermoeden dat het verhaal van mijn voormoeders, niet alleen hun verhaal is, maar dat het een stuk van onze gezamenlijke geschiedenis zichtbaar maakt. Voelbaar is het altijd al, maar er is generaties lang weggekeken.

Mijn voormoeders vragen mij om op te staan. Niet uit protest, maar vanuit bewustzijn. Want de geschiedenis werkt nog steeds door en herhaalt zich! Ik herken het gevoel van machteloosheid in mijn lichaam als ik zie wat er gebeurt in de wereld terwijl mijn lichaam schreeuwt: niet weer, niet nog meer! STOP!!! Kunnen we de balans alsjeblieft herstellen! Door achterom te kijken en te luisteren naar wat het verleden ons nu, juist nu vertelt zodat we ons bewust worden dat heling nodig is door (h)erkenning. Als we met onze rug naar het verleden leven, zonder om te kijken, dan blijven we oude patronen herhalen omdat we niet leren. Daarom vroeg ik mijn voorouders, mijn voormoeders om hulp. Hoe kan ik me verbinden met julie talenten en julie liefde. Welke wijze raad kunnen jullie me geven? Wat kan ik nu van julie leren? En welke patronen leven er nog in mij voort die niet bij mij horen maar bij de historie? En misschien is dat ook wel met een reden….zo ja wat is die reden? Hoe kan dat mij nu helpen? En kan het ook anderen helpen?

Dit is geen poging om iets te bewijzen.
Het is een poging om iets zichtbaar te maken.
Zodat ook anderen, die hun lijn minder kunnen traceren,
hun intuïtie serieus durven nemen.

Want ik geloof dat veel vrouwen iets herkennen in zichzelf
zonder precies te weten waar het vandaan komt.
Een manier van dragen.
Van blijven.
Van waarnemen.
Van verantwoordelijkheid nemen zonder applaus.

Door mijn vrouwenlijn zichtbaar te maken,
wil ik geen voorbeeld stellen,
maar een opening bieden.

Een opening waarin herkenning belangrijker is dan bewijs.
Waarin het verzwegene ook deel mag zijn van de geschiedenis.
Want wat niet verteld werd, verdwijnt niet.
Het leeft voort in lichamen, patronen en herhalingen.

De stem van Annetje Gerritje van den Boogert

Ik ben Annetje Gerritje.
Mijn naam staat in boeken, maar mijn leven niet.

Ze noemen mij bewust ongehuwd.
Alsof dat een verklaring is,
alsof dat voldoende zegt.
Alsof het een keuze was die licht viel.

Ik heb een winkel gehad.
Een kruidenierswinkel, ja —
maar noem het gerust een anker.
In dat huis aan de Achterdijk hield ik de deur open
voor wie honger had,
voor wie bleef,
voor wie nergens anders terechtkon.

Mijn moeder was er niet meer zoals een moeder hoort te zijn.
Mijn vader evenmin.
En toch was ik niet alleen.
Ik leerde vroeg:
je kunt een gezin vormen zonder dat de wereld je toestemming geeft.

Izak woonde bij ons.
Mijn stiefvader, zeggen ze.
Maar woorden zijn voorzichtig,
ze lopen om de waarheid heen.
Hij was er.
Hij droeg, hij beschermde,
en soms — ja soms —
herkende ik hem in de ogen van mijn zoon.

Johannis.
Han, noemden ze hem later.
Mijn kind, mijn verantwoordelijkheid,
mijn antwoord aan een wereld
die liever niet keek.

Ze vroegen niet wie zijn vader was.
Of misschien deden ze dat wel,
maar niet hardop.
In stilte is alles makkelijker te verdragen,
behalve voor de vrouw die zwijgt.

Ik heb niet getrouwd.
Niet omdat ik geen liefde kende,
maar omdat ik wist
dat mijn bestaan niet paste
in hun kaders.
En ik weigerde mijzelf kleiner te maken
om groter te lijken in hun ogen.

Mijn winkel was mijn stem.
Elke weegschaal, elke maat suiker,
elk kruid dat ik afwoog
zei: ik besta, ik zorg, ik draag.

Mijn zoon groeide op in een huis
dat niet netjes te tekenen viel
in stambomen.
Maar kijk hoe hij verderging.
Kijk hoe de namen van de familie terugkeren.
Niet toevallig.
Nooit toevallig.

En dat ene kind
dat de wereld niet haalde.
Ook jij hoort erbij.
Je naam leeft,
ook al adem je hier niet.

Wat niet erkend werd,
werd doorgegeven.
Wat niet gezegd mocht worden,
werd herinnerd in gezichten,
in gelijkenissen,
in liefde die bleef.

Als je mij zoekt,
zoek me niet alleen in aktes.
Zoek me in het lef om te blijven
waar vertrekken eenvoudiger was.
In het bouwen van een leven
zonder goedkeuring.
In het dragen van een kind
zonder belofte van bescherming.

Ik ben Annetje Gerritje.
En ik ben niet verdwenen.
Ik leef in wat voortging
ondanks alles.