Een beleving tussen onder- en bovenbewustzijn
Dit boek vraagt niet om gelezen te worden.
Het vraagt om binnen te komen.
Hoe de maan ruikt is geen verhaal dat je volgt,
maar een ruimte die je betreedt —
waar taal, beeld en gevoel elkaar afwisselen.
Het is een reis langs vrouwelijke archetypes,
liefde en bestemming,
geschreven op de grens van weten en herinneren.
Ik kijk naar het water. Alles in mij wordt naar het water getrokken. Het is relatief licht. De maan is vol. Ze staat laag boven het water. Een kracht vanbuiten trekt aan me.
Dit boek beweegt zich tussen:
- onderbewustzijn en bewustzijn
- droom en werkelijkheid
- verlangen en herinnering
Het nodigt uit om te voelen
wat vaak niet in woorden past.
Niet om iets te begrijpen,
maar om iets te herkennen.
Lezers beschrijven dit boek als:
- verstillend
- openend
- confronterend en zacht tegelijk
Het raakt lagen die voorafgaan aan analyse.
Het spreekt een innerlijk weten aan
dat niet rationeel is,
maar wel richtinggevend.
Dit boek resoneert bij wie:
- gevoelig is voor beeld, ritme en symboliek
- wil zakken uit het hoofd, in het lichaam
- verbinding zoekt met het vrouwelijke principe
- woorden wil ervaren als energie
Dit boek is geen uitleg.
Het is een ontmoeting.
PS: het is niet zo expliciet als de titel doet vermoeden. Het is een boek over de energie van liefde die diepere lagen opent. Over heilige liefde.
Voor wie:
- zijn of haar tweelingziel ontmoet denkt te hebben
- een onmogelijke liefde heeft ervaren
- de diepe zielscheuring van een verloren liefde kent
- op zoek is naar zijn ware talent of missie in dit leven
- niet begrijpt waarom de energie van anderen soms zo hard binnen kan komen
- wil leren hoe energie werkt door middel van de liefde
- voor healers en helpers die gevoelig zijn voor de energie van anderen
Geef een reactie